بر اساس مقاله «تداوم سنت خنیاگری و شعر موسیقایی در عصر رودکی» نوشته دکتر فرزاد قائمی، استاد دانشگاه فردوسی مشهد، ادبیات پیش از اسلام عمدتاً شفاهی بوده و خنیاگران اشعار را با ساز و آواز منتقل میکردند.
این پژوهش تأکید میکند که رودکی نقطه تلاقی این سنت شفاهی با ادبیات مکتوب است. بسیاری از اشعار او بهصورت شعر آهنگین و برای اجرا با موسیقی سروده شده و بازتابدهنده میراث خنیاگری و موسیقی ساسانی در قالب وزنهای عروضی فارسی دری است. به همین دلیل، پیوند شعر و موسیقی در آثار رودکی نقش مهمی در ماندگاری ادبیات فارسی داشته و راه را برای شاعران بزرگ پس از او هموار کرده است.
20
دیدگاهها