به گزارش رسانه پژوهشی دانشگاه فردوسی مشهد (فرنا)؛ در این نشست، دکتر حسین اکبری، عضو هیئت علمی علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی مشهد، با بیان اینکه زنان با وجود سهم کمتر در جمعیت زندانیان، با چالشها و آسیبهای پیچیدهتر و حساستری مواجهاند، گفت: زندانیشدن زنان پیامدهایی فراتر از فرد زندانی دارد و از همینرو این موضوع در ایران و جهان با حساسیت بیشتری پیگیری میشود.
وی هدف این نشست را انتقال تجربههای میدانی متخصصان حوزه زنان زندانی دانست و تأکید کرد: بهرهگیری از این تجربهها میتواند به درک دقیقتر مسائل و پاسخ به دغدغههای دانشجویان کمک کند.
این نشست با دبیری دکتر هادی آتشی گلستانی و با حضور دکتر عباسعلی سلطانی، ثریا نعمتی (روانشناس بند زنان زندان مرکزی مشهد) و محسن لزگی (رئیس بخش آموزش و پژوهش سازمان زندانهای خراسان رضوی) برگزار شد.
در ادامه این نشست ثریا نعمتی، روانشناس بند زنان زندان مشهد با تأکید بر اینکه «زندان اساساً فضای متناسبی برای زنان نیست»، گفت: بخش قابلتوجهی از زنان زندانی، قربانی نابرابریهای جنسیتی، خشونت، فقر، فقدان آموزش و نبود حمایت اجتماعیاند و جرم آنها معمولاً پایان یک مسیر ناعادلانه است، نه نتیجه خطایی لحظهای.
وی با اشاره به وضعیت مادران زندانی افزود: کودکان این زنان تنها تا دو سال میتوانند در کنار مادران خود باشند و پس از آن به خانواده یا مراکز بهزیستی سپرده میشوند؛ وضعیتی که نشاندهنده ضعف پیشبینیهای اجتماعی و خانوادگی برای زنان زندانی است.
نعمتی با بیان اینکه سازمان زندانها خدمات روانشناختی، درمان اعتیاد، آموزش و مهارتآموزی را ارائه میدهد، گفت: با وجود این اقدامات، چالش اصلی پس از آزادی ست، جایی که زنان با طرد خانوادگی، انگ اجتماعی، بیکاری و نداشتن سرپناه مواجهند و گاه ترجیح میدهند در زندان بمانند. به زعم وی بازگشت زنان به جامعه مستلزم مشارکت نهادهای اجتماعی، مددکاران، خیران و کارآفرینان در حمایت پس از آزادی و اشتغالزایی است تا زندان به آخرین مقصد زندگی آنان بدل نشود.
دیدگاهها